Los Kafkianos del Jaján
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/t02dFZI7nw4" width="575" height="431" wmode="transparent" /]
No noso himno non oficial “Miña Terra Galega” cantaron Siniestro Total as marabillas do país “Donde se quejan los pinos y se escuchan alalás / Donde la lluvia es arte y dios se echó a descansar“. E todos sabiamos (ou tiñamos a tiro de Google o saber) das zanfonas de Ortigueira, da Liga Armada Galega, e do Pazo de Meirás, pero daqueles outros tipiños, “los kafkianos del Jaján“, non había noticia. Non sería raro, nun país no que os escritores se dan tan ben coma os eucaliptos (sen entrar na conveniencia da proliferación duns e doutros), que un grupo de literatos se tivera botado ao monte (ao Xaxán, no concello de Moaña, concretamente) para reivindicar ao autor d’A Metamorfose. Pero polo mesmo motivo, raro sería que non houbera nada escrito sobre eles alén dos versos de Siniestro. Non sei, un algo en Xerais, un algo en Galaxia, un número especial d’A Nosa Terra…
E por fin, esta entrevista a Julián Hernández que atopei a través de Chuza desterra unha das dúbidas clave da Galeguidade:
Allendegui: Una curiosidad, ¿qué son los kakfianos del Jaján?
Hernández: ¡Jo, jo, jó! Esta sí que es buena. Era una frase de Luis, un personaje que trabajaba con mi padre en el taller. Le decía al aprendiz: “tú lo que pasa es que eres un kafkiano del Jaján”. El Jaján (Xaxán en gallego) es un monte que hay al otro lado de la ría de Vigo y donde estaba (está) el poste repetidor de televisión. El bueno de Luis ni había leído a Kafka ni nada por el estilo pero la expresión es demoledora. Si las autoridades culturales gallegas tuvieran dos dedos de frente, organizarían un congreso de especialistas en Kafka en lo alto de ese monte. Don Franz era un ingenuo: El Proceso es sólo un pálido reflejo de lo que puede llegar a ser la justicia en nuestros días pero, si podemos llegar a ser kafkianos del Jaján, estaremos mucho más cerca de esa verdad de Luis, el del taller.
Aí o teñen, os “kafkianos do Xaxán” nin se estudan na facultade nin serán lembrados en Día das Letras ningún, senón que recibían esa calificación, se cadra segundo o día, pola inexperiencia, a escasa desenvoltura, a preguiza, as poucas luces ou o vai-ti-saber. Porque partindo de que se trata dunha expresión da máis pura retranca, xa pode ter máis usos ca unha navalla suíza, e a meirande parte deles inexplicables. A abraiante revelación leva a decatármonos de que, a fin de contas, kafkianos do Xaxán somos todos.

COUNTRY & WESTERN
Siniestro Total andiveron polos USA o pasado febreiro, a gravar o que ha ser o seu primeiro disco de estudo en cinco anos. A experiencia foina contando en directo Julián Hernández no blog da banda, incluíndo a épica escapadiña que fixo o batería Ángel González a Las Vegas nuns días que tiveron libres:
Primero nos llamó diciendo que estaba bien y que se manejaba de puta madre y todos nos quedamos tranquilos. Lo grande ha sido la llamada de hoy. Resulta que Ángel no bebe, pero en el casino del hotel Circus Circus (hacen numeritos en trapecios y esas cosas) daban alcohol por la cara y al mejor batería del mundo, después de meterse un T-Bone gigantesco en el Steak House, no se le ocurrió otra cosa mejor que echar un trago del dry martini que le pusieron en las manos cuando se sentó a jugar al Black Jack. Se lo bebió entero y de ahí al viejo proverbio de que un martini es poco, dos es mucho y tres es poco, sólo hubo un paso. ¡A saber cuántos más de tres se pimpló! El caso es que, al parecer, se sentó a su lado una chica afroamericana (seamos correctos) por aquello de que un moreno de ojos azules mola, y se cogieron una moña los dos de agárrate y no te menees. Ángel dice que lo recuerda entre brumas, pero Evangelina -así se llama la que ahora es su mujer- y él salieron del casino dando tumbos y se casaron en la primera capilla que vieron. Ángel asegura que la chavala está de quitar el hipo, aunque no ha mandado ninguna foto del evento. Se despertaron en la habitación del hotel y cuando se dieron cuenta ambos de que se habían casado, gritaron a la vez y no se lo podían creer. Resumiendo: que se han tenido que pillar un Greyhound Bus y, en estos momentos, están viajando los dos hacia Reno para divorciarse.
O título do disco, “Country & Western“, faime a boca auga. Claro que a min xa me flipara o discutido “La Historia del Blues“, e case que todo o que Siniestro levan publicado nas súas diferentes encarnacións. Os tempos de “Miña Terra Galega” quedan lonxe, pero estes Dr. Feelgood galaicos aínda teñen o puto mellor letrista en castelán que pode haber (“Esta noche voy a meterme en líos / Esta noche es mi día / Esta noche el cuerpo me pide COMISARÍA“) e agora prometen unha colisión ferroviaria entre Johnny Cash e AC/DC.
Haberán os que digan que deixaron o punkismo despois do primeiro ou o segundo disco, os que critiquen a viraxe hard-rockeira que pegaron en “Me Gusta Cómo Andas“, os que falen da perda da esencia coa marcha de Miguel Costas. Pero dígovos eu que eses todos son… son uns kafkianos do Xaxán.
Abril 5th, 2010 at 2:47 p.m.
joder!! pois a min tamén me sacaches dunha dúbida!!! parabéns.
Abril 5th, 2010 at 11:49 p.m.
oh!!
culturizada me siento…
Abril 6th, 2010 at 12:12 a.m.
Calquera de nós quedaría contento con facer un corta e pega da entrevista, a dúbida estaría resolta igualmente, pero ti lle das uns toques que tes que sacar máis a pasear no blogue ;)
Abril 6th, 2010 at 12:44 a.m.
Graciñas meus!
Ifrit, o blogue o vou sacando a pasear pouco, o xusto para que non me mexe na casa. :)
Abril 6th, 2010 at 2:39 p.m.
[...] This post was mentioned on Twitter by Snob Megalove. Snob Megalove said: Donde la lluvia es arte / Y Dios se echó a descansar / Las zanfoñas de Ortigueira / Los… Kafkianos? Del Jaján? http://bit.ly/bySIM0 [...]
Abril 9th, 2010 at 11:18 p.m.
Aqui hai un tema co que non concordo. Ainda que alá polos 80 houbo quen corrixiu letreiros e indicadores poñendo Xaxán onde puña Jaján, o certo é que o nome do monte é Gagán(non Gauguin) se non pronunciado con gheada Ghaghán.
Abril 9th, 2010 at 11:21 p.m.
Xaxán Non! o nome do monte é Gagán pero con gheada… Ghaghán! Ninguén no Morrazo chamou nunca Xaxán a ese monte ainda que cando puxeron o repetidor os sinais e indicadores puñan “Monte Jaján”.
Abril 10th, 2010 at 12:26 a.m.
[Si las autoridades culturales gallegas tuvieran dos dedos de frente, organizarían un congreso de especialistas en Kafka en lo alto de ese monte.]
Que non lle dean ideas a Feijóo
Abril 10th, 2010 at 1:20 a.m.
moi bo post! moitos temos pensado que carallo era iso dos kafkianos do Gagán. Por certo: Gagán, pronunsiado co ghalegho do morraço Ghaghán.
un saúdo
Setembro 13th, 2012 at 6:47 p.m.
[...] "CRITEO-300×250", 300, 250); 1 meneos Los Kafkianos del Jaján [Gal] snob.blogaliza.org/2010/04/05/kafkianos-del-jajan/ por enxebere hace [...]
Maio 28th, 2013 at 2:35 a.m.
[...] e poñer a proba a receita do Brownie do Snob Megalove™, de procurar a verdadeira historia dos Kafkianos del Jaján (ou Gagán, como me informaron os corteses comentaristas), de seguir os consellos do Sapo [...]