Shit Pony Non Stop!

A min pódenme acusar de moitas cousas, pero nunca de traballador. Como proba tedes a eternidade que levaba sen actualizar o blogue, e tamén o modus operandi de Shit Pony: facemos as nosas cancións sen saír da casa, e aquí ficamos agochados, cubrindo sudokus mentres petan na porta discográficas, festivais de música e groupies de toda caste.

Aparte daquela Violencia coa que irrompemos no panorama, xa levamos publicados outros tres piñocos sónicos que causan sensación entre os nosos amigos e familiares. O guitarrista nos tres foi o compañeiro Ser Jordi PunkSlayer, a quen aproveitamos para saudar afectuosamente.

Para que poidades desfrutar cómodamente das nosas aberrantes arroutadas, Shit Pony acabamos de inaugurar unha páxina no Bandcamp. Alí poderedes escoitar as cancións e descargalas no formato que vos pete. E tamén tedes á vosa disposición as nosas letras, por se andades cantareiros. Pasádeme todos para http://ShitPony.Bandcamp.com/

E como aínda non falara deles no blogue, aquí tamén vos deixo eses tres cantares de Shit Pony:

DAGON

Praia, amor e sexo con monstros mariños. Este furolazo de Powerpop Lovecraftiano foi o noso segundo single, co que acadamos un grande éxito na derradeira edición do Apologhit.
Descarga Shit Pony – Dagon

Dagon foi incluído no recopilatorio Come On Pelegrín, escaparate da escena underground compostelana que leva o selo de calidade dos amigos de Pista Oculta.

PONI (OU MORTE)

Berro de guerra dunha xeración de rapazas insatisfeitas, princesas todas. O terceiro atentado musical de Shit Pony foi a nosa achega ao vinilo colectivo do heteroxéneo movemento Galician Bizarre.
Descarga Shit Pony – Poni (ou Morte)

Os que non teñades gramófono podedes escoitar o disco enteiro aquí. E os que non teñades puta idea do que é o Galician Bizarre, é mellor que preguntedes por aí, porque cada vez que a prensa tenta explicar o movemento, os Bizarros saen ás rúas con fachos e fouciños esixindo sangue. Nós o único que pedimos é un poni.

O LUGAR NO QUE EU REPOUSE

O último de Shit Pony é un tributo emo-pop a Lois Pereiro, o poeta maldito que nos queda máis a man. Fixemos confetti cos seus versos para encher unha bomba de palenque que rebenta co angst existencial.
Descarga Shit Pony – O Lugar No Que Eu Repouse

Agora que xa pasou o Día Das Letras Galegas e as autoridades van retirando As Súas Sucias Mans dese ionqui anarquista que nos quixeron vender coma un dos seus, agardamos que O Lugar No Que Eu Repouse estea presente no rabudo album-homenaxe que disque a punkallada do país anda a argallar.

Si, amigos: outro disco recopilatorio, outra canción de Shit Pony. A banda que vai facendo carreira a base de also starrings. Os Steve Buscemi do pop galego.

Se gostades do noso punk caseiro, descargade, difundide e facédenolo saber!

E se queredes que deixemos de producilo, dádenos cartos!

Posted in Ego, Música | No Commentss »

As Fotos de Shit Pony

Coma calquera banda punk que se manteña fiel aos verdadeiros principios do movemento, Shit Pony somos quen de vender ás nosas propias nais con tal de saír nunha foto. Por sorte, non foi necesario chegar a tal extremo nesta ocasión; só tivemos que abusar un pouco da xenerosidade da nosa boa amiga e talentosa fotógrafa Beatriz Vilariño.

Aí van as primeiras fotos oficiais de Shit Pony, o voso novo escuadrón da morte favorito, quitadas en recunchos tan emblemáticos de Compostela coma son a Abominable Igrexa de San Fernando, ou o semáforo este que hai en Romero Donallo con vistas ás ruínas do Cine Avenida. Cousa bonita!

Compre recalcar que os dous membros permanentes de Shit Pony, os que saímos nas estampas, non sabemos tocar instrumento musical ningún. De dar algún concerto (e cunha soa canción no repertorio xa tivemos ofertas), sería en rigoroso playback. Somos unha banda 100% de postureo, e estamos orgullosos. Por iso, non che nos custa nadiña recoñecer que estas fotografías teñen máis calidade, máis arte e máis todo que calquera androlla musical que poidamos chegar a producir. Graciñas, amiga Bea, por ter cabalgado con nós neste Pony de Merda!

Posted in Ego, Música | 7 Comments »

O Brownie do Snob Megalove

Está feo que o diga eu, pero o Brownie do Snob Megalove™ pasou a ser un dos pequenos mitos da rede galega desde aquela I Chuzarrascada (no ano 2006) na que tiven a ocorrencia de convidar aos presentes a catar a miña especialidade larpeira. Antes de que Ghanito, o noso cubridor de eventos oficial, tivese tempo de quitar a foto, xa desaparecera a metade, nun rebumbio de bramidos de aprobación e berros orgásmicos. Haille que dar gracias á providencia porque ese coitelo non rematara chantado no ollo dalgún blogueiro na loita polo derradeiro anaquiño.

Xa logo van alá catro anos, e a xente aínda me lembra o brownie á menor oportunidade. É o que máis me reclaman, xunto coa volta dos Creativos Cero e novos episodios do meu podcast, Amor en Bruto. Eu a todo digo sempre que si, que estamos trabahando en ellou, e manteño ao público expectante. Cría fama e vai para cama. Até hoxe. Porque hoxe, miñas donas e meus señores, chegou o momento de revelar o segredo do Brownie de Snob Megalove™.

A FÓRMULA MAXISTRAL

• 250 gramos de manteiga.
• 200 gramos de chocolate con leite Milka.
• 200 gramos de azucre.
• 150 gramos de fariña triga.
• 4 ovos frescos.

E nada máis, todo produtos que podes atopar no teu Gadis de confianza. O lector gourmet xa levaría as mans á cabeza logo de ler iso do chocolate Milka, porque 1) está fatal visto citar nomes de marcas comerciais nas receitas, e 2) está fatal visto cociñar con outra cousa que non sexa cacao 100% puro e amargo coma a derrota. Pero eu digo: o Milka é o segredo do Brownie do Snob Megalove™, pura ambrosía que ninguén que sexa persoa confunde co mundano chiculate. E digo máis: estamos a falar de repostería. Por moi exquisitos que nos poñamos, a repostería non deixa de ser en esencia unha chea de azucre + unha chea de graxa + algo que nos faga de cemento (ovos, fariña…); probablemente a máis burda (e lucrativa) das artes culinarias. Pregúntenlle ao Señor Donuts. Menos finura, e máis estar ao que hai que estar.

O PROCESO, A PROBA DE PARVOS

• Mesturamos o azucre e máis a fariña nunha cunca. Se cadra é superstición, pero teño a idea de que isto axuda a que a fariña non faga grumos, o que nos aforraría esforzo remexedor máis adiante. Este é o momento de engadir uns 5 gramos de levadura química (1/3 dun sobre de Levadura Royal), se queremos un brownie máis esponxoso (máis queique e menos brownie), unha insensatez que comentarei máis adiante.
• Batemos os ovos ben batidos. Na listaxe de ingredientes especifiquei que os ovos fosen frescos. Moitas receitas fan o mesmo, coma se fose un detalle que alguén pode pasar por alto. Gustaríame saber que caste de viandas se poden elaborar con ovos que non sexan frescos, con ovos podres.
• Fundimos a manteiga e máis o chocolate. Podemos empregar o antediluviano baño maría, pero o xeito máis doado e rápido de facelo é poñelos esnaquizados e ben repartidos nun bol, e metelo no forno microondas a baixa potencia. Hai que estar pendente de que fundan ben sen chegar a cocer, catro minutos poden ser abondo. Así vexamos que a manteiga completamente derretida cubre a superficie, retiramos do microondas e remexemos con brío, até producir un líquido marrón uniforme e delicioso.
• Xuntámolo todo. Isto compre facelo a todo filispín, e sen deixar de remexer para que a pasta non calle. Primeiro botamos nun recipiente grande a mestura de manteiga e chocolate. Engadimos os ovos batidos e mesturamos ben. Engadimos o azucre coa fariña, e volta a remexer até que teñamos unha pasta homoxénea, cor caca de cativo. Esta sustancia sábeche a gloria, pero a súa inxesta en cru provoca infernais ardores de estómago.
• Botámolo no molde. Un de biscoito, coma o da foto de arriba, é o que precisamos. Para evitar que o brownie fique apegado, hai quen o engraxa con manteiga e esparexe fariña, pero nós vivimos no século XXI e imos empregar unha boa folla de papel sulfurizado, que cubra o fondo e as paredes do molde e aínda sobre por tódolos lados. Botamos por riba a pasta, e vai directo para o…
• Forno a 150ºC e agardar sobre uns corenta minutos. Para comprobar que o brownie vai feito, metémoslle un coitelo polo centro, e miramos se deixa resto na folla. Cando o coitelo saia limpo, retiramos do forno, deixamos arrefriar, desmoldamos doadamente coa axuda do papel sulfurizado e xa temos o noso Brownie do Snob Megalove™.

UN MONTE DE POSIBILIDADES

• Como dixen antes, podemos engadir unha pouca levadura química (con cinco gramos, ou 1/3 dun sobre de Royal, xa abonda) para que o brownie saia máis lixeiro e esponxoso. Isto constitúe unha traizón ao espírito mazacote do brownie, que só é posible expiar cumprindo o seguinte punto.
• O auténtico Brownie do Snob Megalove™, o que sae na foto, é un brownie de chocolate con dobre de chocolate. Para facelo, temos que enchoupalo en salsa: fundimos 100 gramos de Milka con outros tantos de manteiga, remexemos ben e deitámolos sobre o brownie xa frío. Isto hai países nos que é delito, fóra coñas.
• Hai quen bota na masa unha presa de avelás e/ou noces en cachiños. A min non che me chistan moito.
• Seica está de moda engadirlle sal aos brownies. Eu penso que non lle aporta nada, e que o único motivo para cometer este exceso é alporizar á comunidade médica internacional.
• O brownie con haxís é todo un clásico drogadizo. Unha das primeiras cousas que me aprenderon foi a non meter na boca nada que saíra do cú de ninguén. Vós saberedes.

Posted in Cociña, Ego | 4 Comments »

O Proxecto da Páxina 100

Escoller un libro que che guste, abrilo pola páxina 100, e crear unha adaptación en comic desa páxina. Niso consiste O Proxecto da Páxina 100 (The Page 100 Project), e os que me coñecen ben saben que eu só podería aceptar de inmediato semellante convite aberto á carallada e á perda de tempo. Aínda que non chegue sequera a “debuxante afeccionado”. Aínda que leve anos sen coller un lapis para outra cousa que non sexa facer sudokus. Aínda que me expoña, por todo iso, ao máis absoluto dos ridículos. Imos aló!

Sen perder un segundo botei man de Por Favor Mátame: La Historia Oral del Punk, de Legs McNeil e Gillian McCain (editado en castelán por Discos Crudos). Unha reveladora crónica, nas voces dos seus protagonistas, da escena (proto)punk norteamericana na que participaron grandes coma os Ramones, os New York Dolls ou os Stooges de Iggy Pop.

Velaí o lamentable resultado:

Pódese debuxar peor unha guitarra eléctrica? Hai que dicir que esta páxina 100 non lle fai xustiza ao libro, un non parar de sexo chungo e drogas duras e persoeiros do rocanrol poñéndose a parir os uns aos outros.

Non quedei moi convencido co resultado, e xa tiña o verme do debuxo instalado no miolo, así que a cousa non podía ficar aí!

Read the rest of this entry »

Posted in Comic, Ego, Libros | 5 Comments »

Os Consellos do Sapo Trapalleiro

O Sapo Trapalleiro naceu nos collóns peludos da Internet, onde foi bautizado, na súa versión orixinal, como “Foul Bachelor Frog“, ou “noxenta ra macho solteira“. As cuestionables ensinanzas desta peculiar mascota reflicten o lado escuro da vida dos geeks; a realidade da depresión e o desemprego, da carencia total de motivación e hixiene. O Sapo Trapalleiro ten gracia porque, por absurdo que poida parecer, non conta mentira ningunha.

Aquí vos deixo unha boa escolma de consellos do Sapo Trapalleiro. Vaia por diante que eu non inventei nada, o Sapo Trapalleiro é unha creación colectiva de autores anónimos. Eu só escollín os que me pareceron mellores e máis traducibles ao galego. Estades convidados a espallar os mandamentos do Sapo Trapalleiro polo mundo adiante, e por suposto a crear os vosos propios.

Ollo, que esta entrada vai ben cargadiña!

Read the rest of this entry »

Posted in Rede | 3 Comments »

Los Kafkianos del Jaján

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/t02dFZI7nw4" width="575" height="431" wmode="transparent" /]

No noso himno non oficial “Miña Terra Galega” cantaron Siniestro Total as marabillas do país “Donde se quejan los pinos y se escuchan alalás / Donde la lluvia es arte y dios se echó a descansar“. E todos sabiamos (ou tiñamos a tiro de Google o saber) das zanfonas de Ortigueira, da Liga Armada Galega, e do Pazo de Meirás, pero daqueles outros tipiños, “los kafkianos del Jaján“, non había noticia. Non sería raro, nun país no que os escritores se dan tan ben coma os eucaliptos (sen entrar na conveniencia da proliferación duns e doutros), que un grupo de literatos se tivera botado ao monte (ao Xaxán, no concello de Moaña, concretamente) para reivindicar ao autor d’A Metamorfose. Pero polo mesmo motivo, raro sería que non houbera nada escrito sobre eles alén dos versos de Siniestro. Non sei, un algo en Xerais, un algo en Galaxia, un número especial d’A Nosa Terra…

E por fin, esta entrevista a Julián Hernández que atopei a través de Chuza desterra unha das dúbidas clave da Galeguidade:

Allendegui: Una curiosidad, ¿qué son los kakfianos del Jaján?

Hernández: ¡Jo, jo, jó! Esta sí que es buena. Era una frase de Luis, un personaje que trabajaba con mi padre en el taller. Le decía al aprendiz: “tú lo que pasa es que eres un kafkiano del Jaján”. El Jaján (Xaxán en gallego) es un monte que hay al otro lado de la ría de Vigo y donde estaba (está) el poste repetidor de televisión. El bueno de Luis ni había leído a Kafka ni nada por el estilo pero la expresión es demoledora. Si las autoridades culturales gallegas tuvieran dos dedos de frente, organizarían un congreso de especialistas en Kafka en lo alto de ese monte. Don Franz era un ingenuo: El Proceso es sólo un pálido reflejo de lo que puede llegar a ser la justicia en nuestros días pero, si podemos llegar a ser kafkianos del Jaján, estaremos mucho más cerca de esa verdad de Luis, el del taller.

Aí o teñen, os “kafkianos do Xaxán” nin se estudan na facultade nin serán lembrados en Día das Letras ningún, senón que recibían esa calificación, se cadra segundo o día, pola inexperiencia, a escasa desenvoltura, a preguiza, as poucas luces ou o vai-ti-saber. Porque partindo de que se trata dunha expresión da máis pura retranca, xa pode ter máis usos ca unha navalla suíza, e a meirande parte deles inexplicables. A abraiante revelación leva a decatármonos de que, a fin de contas, kafkianos do Xaxán somos todos.

COUNTRY & WESTERN
Siniestro Total andiveron polos USA o pasado febreiro, a gravar o que ha ser o seu primeiro disco de estudo en cinco anos. A experiencia foina contando en directo Julián Hernández no blog da banda, incluíndo a épica escapadiña que fixo o batería Ángel González a Las Vegas nuns días que tiveron libres:

Primero nos llamó diciendo que estaba bien y que se manejaba de puta madre y todos nos quedamos tranquilos. Lo grande ha sido la llamada de hoy. Resulta que Ángel no bebe, pero en el casino del hotel Circus Circus (hacen numeritos en trapecios y esas cosas) daban alcohol por la cara y al mejor batería del mundo, después de meterse un T-Bone gigantesco en el Steak House, no se le ocurrió otra cosa mejor que echar un trago del dry martini que le pusieron en las manos cuando se sentó a jugar al Black Jack. Se lo bebió entero y de ahí al viejo proverbio de que un martini es poco, dos es mucho y tres es poco, sólo hubo un paso. ¡A saber cuántos más de tres se pimpló! El caso es que, al parecer, se sentó a su lado una chica afroamericana (seamos correctos) por aquello de que un moreno de ojos azules mola, y se cogieron una moña los dos de agárrate y no te menees. Ángel dice que lo recuerda entre brumas, pero Evangelina -así se llama la que ahora es su mujer- y él salieron del casino dando tumbos y se casaron en la primera capilla que vieron. Ángel asegura que la chavala está de quitar el hipo, aunque no ha mandado ninguna foto del evento. Se despertaron en la habitación del hotel y cuando se dieron cuenta ambos de que se habían casado, gritaron a la vez y no se lo podían creer. Resumiendo: que se han tenido que pillar un Greyhound Bus y, en estos momentos, están viajando los dos hacia Reno para divorciarse.

O título do disco, “Country & Western“, faime a boca auga. Claro que a min xa me flipara o discutido “La Historia del Blues“, e case que todo o que Siniestro levan publicado nas súas diferentes encarnacións. Os tempos de “Miña Terra Galega” quedan lonxe, pero estes Dr. Feelgood galaicos aínda teñen o puto mellor letrista en castelán que pode haber (“Esta noche voy a meterme en líos / Esta noche es mi día / Esta noche el cuerpo me pide COMISARÍA“) e agora prometen unha colisión ferroviaria entre Johnny Cash e AC/DC.

Haberán os que digan que deixaron o punkismo despois do primeiro ou o segundo disco, os que critiquen a viraxe hard-rockeira que pegaron en “Me Gusta Cómo Andas“, os que falen da perda da esencia coa marcha de Miguel Costas. Pero dígovos eu que eses todos son… son uns kafkianos do Xaxán.

Posted in Música | 10 Comments »

A Ominosa Ensalada de Pasta

A pregunta:

Acláreme o concepto de “vida ensalada de pasta”, se me fai o favor.

A resposta:

Imos por partes. Primeiro, a ensalada de pasta, como a fai a maioría da xente, é un dos pratos máis ruíns que existen no mundo. Nin tan sequera é sincera na súa cutrez, como o son os vulgares espaguetis con salsa Solís, ou a pizza ultraconxelada. Alguén pode convidarte a xantar e servir ENSALADA DE PASTA, e sentirse bo anfitrión, sofisticado, orixinal e mesmo un pouco chef. Eu digo non a iso. NON. Pasta fría, maionesa de bote, un par de latas que xa tes abertas na neveira, embutido do máis insípido e sospeitoso. Iso non é comida. A ensalada de pasta alimentará o corpo, pero non a alma. A alma vaina matando de vagar.

Agora, hai persoas, en especial parellas noviñas, que viven xuntas. Que queren que a convivencia sexa guai, que queren que cada día teña algo bonito para compartir. Un detalle. Todo coa mellor intención. E van e preparan ENSALADA DE PASTA para cear EN AMOR Y COMPAÑÍA. E ven xuntos Aída, ou Fama, ou House. A rutina vaise impoñendo, as súas almas van sendo esmagadas, cuadriculadas, estupidizadas pola ensalada de pasta e todo o que representa. A súa vida social vai minguando, xunto coas súas ganas de ser alguén, de distinguirse, de crear, de tolear, de meterlle un pouco de arte e rocanrol á vida. Fanse adultos no máis triste dos sentidos. A ensalada de pasta é unha arma de represión.

A isto me refiro cando falo de “Vida Ensalada de Pasta”.

Tirado da miña páxina no Formspring, a web de entrevistolas que causou grande sensación na rede galega. Durante tres días ou así. Logo xa a deron por morta.

Posted in Cociña, Ego | 3 Comments »

Batman, con B de Bilingüe

Feito co Batman & Robin Comic Generator.
Tiven o blog algo esquecido, pero xa estou de volta!

Posted in Comic, País | 5 Comments »

Shit Pony – Violencia

Imos todos fartos das cancións de amor tráxico, de amor platónico, de amor eterno, hortera e babexante. O que lle pide o corpo á década que estamos a piques de inaugurar é amor gore, pasando de romanticismos e sutilezas.

Con esa idea na cabeza xuntámonos o outro día Vil Megalove, Alex KoploBitch e máis eu para perpretar o primeiro atentado contra o bo gusto de Shit Pony, o novo proxecto musical no que andamos metidos, e do que xa vos irei contando máis cousas próximamente.

Polo momento, aquí vos vai Violencia, o primeiro single de Shit Pony, unha ración do noso punk subnormal made in Conxo. Composta e gravada en hora e pico escasa, coma Deus manda.

Descargar Violencia.mp3

A LETRA

Eu non vou buscando amores, prefiro unha labazada
Un directo ás costelas! Déixame a cara morada!

Se che pido un bico (Vas levar! Vas levar!)
Douche nos fuciños (Faime mal! Faime mal!)
Nena faime sangue (E non vaias parar!)
Córtame en cachiños (Na na na na na na!)

Violencia! Quero con urxencia un pouco de violencia!
Non teño paciencia! Vou estoupar!
Violencia! Dame con urxencia ultraviolencia!
Esgótase a paciencia! Voute matar!

As navallas son para os nenos, as pistolas para os covardes
Neno dame algo máis duro, ou non chego a excitarme

Quen quere katanas habendo fouciños!
Teño un taladro! Faime buratiños!

Posted in Ego, Música | 7 Comments »

Megaloves – Perfil Perfecto

Hoxe cúmprense tres anos do debut en concerto dos Megaloves, o dúo de Anarcountry e Murder Blues no que eu meto os berros e Vil Megalove o sentidiño. E para celebralo aquí tedes unha nova canción, a nosa adaptación ao galego dun tema de The Clash coa que agardamos sumarnos ao concurso/homenaxe que lles están a facer en Radio 3 co gallo do trixésimo aniversario da publicación do London Calling, o puto mellor disco da historia.

The Right Profile, que rebautizamos Perfil Perfecto na nosa versión, fala do accidente de coche que marcou a decadencia do coitado Montgomery Clift, estrela daquel Hollywood clásico, o de Marilyn Monroe e James Dean, o que vivía rápido e deixaba fermosos cadáveres.

En Perfil Perfecto contamos coa participación do amigo “Pretty Boy” Roi na harmónica e o banjo, un verdadeiro luxo!

Descarga Perfil Perfecto.

A LETRA

Ei, onde vin eu a este nacho?
En Río Vermello, ou Un Lugar ao Sol
En Vidas Rebeldes ou De Aquí á Eternidade

Todos queren saber quen é
Todos preguntan se está ben
A todos fáiselles coñecido
É Montgomery Clift, cariño

Marcan o ritmo de Nova York
Chulos e putas na 42
A Monty quen o vai recoñecer
Coa roupa rota e sen zapatos nos pés

Vexo o coche no que se esnafrou
Perfil perfecto partido en dous
Non é momento para aplaudir
Aínda sinte? Pode vivir?

Nembutal calma a dor
Pero eu prefiro o alcool!

Trae outro taco de fotos pra asinar
Trae outro bote de pílulas máis
Estou tremendo e frío non fai
Aaaargh!

Posted in Ego, Música | 6 Comments »